MENSWAARDIG LEVENSEINDE

Waarom is de dood zo’n taboe in onze maatschappij?
“Daar de mensen geen geneesmiddel wisten tegen de dood, de ellende en de onwetendheid, en toch gelukkig wilde zijn, hebben ze maar verkozen niet te denken aan de dood.” (Blaise Pascal)
Tijdens de lezingen die ik gegeven heb over rouw en verlies besef ik telkens weer hoe slecht we met verdriet , verlies en rouw om kunnen gaan.
Wordt het geen tijd om de dood bij het leven te betrekken, ze horen beiden samen, ze gaan hand in hand. Het is zo belangrijk om zowel voor diegene die sterven gaat, dan voor de nabestaanden dat er op een menswaardige manier afscheid kan worden genomen, dat men op een menswaardige manier kan en mag sterven.
Het is geen debat of pleidooi voor of tegen euthanasie, het is enkel een roep om meer aandachtig aanwezig te zijn voor elkaar, erkenning te geven aan iemands verlies en verdriet, om er te kunnen zijn tijdens moeilijke periodes in iemands leven.
Het zou mooi zijn dat onze maatschappij meer aandacht krijgt voor verlies, verdriet en rouw , dat wij als mens naast elkaar “kunnen en willen” gaan staan in dezelfde modder, zoals deze tekst mooi verwoord. Soms is het niet meer dan dat.

Psychotherapeutische begeleiding voor de nabestaanden voor , tijdens en na euthanasie en palliatieve sedatie.

De opleiding in de palliatieve zorg, de ervaring met het stervensproces en opvang van de familie tijdens deze periode, de opleiding als rouwbegeleiding voor Rouwzorg Vlaanderen en de opleiding tot I.V. psychotherapeute zorgen voor de perfecte combinatie om deze begeleidingen aan te nemen.

Ik wil wel duidelijk stellen dat het euthanasietraject doorlopen wordt onder begeleiding van twee artsen en twee psychiaters. Dit behoort niet tot mijn taak.

Wat ik wel als mijn taak zie, is de cliënt en de nabestaanden psychisch te ondersteunen tijdens dit traject , zowel voor, tijdens als na. Wat houdt dit concreet in?

VOORAF zijn er therapeutische gesprekken, waarbij nabestaanden een klankbord krijgen aangeboden voor hun voor hun twijfels, hun verdriet, hun wanhoop. Daarnaast bewegen we hen ertoe om op een mooie manier afscheid te nemen.

“Goede zorg geven is iemand het gevoel geven dat hij belangrijk is , omdat hij bestaat, tot het laatste ogenblik van zijn leven , en ook nog daarna, en dat je alles in het werk zal stellen om hem niet alleen te helpen vredig te sterven , maar ook te “leven” tot aan zijn dood.“(Keirse M.)

TIJDENS: is er de mogelijkheid dat ik aanwezig ben bij de euthanasie om de nabestaanden zo goed mogelijk te ondersteunen. Zowel met psychische als met praktische zaken wil ik er zijn voor u.

NA: is er voor de nabestaanden de mogelijkheid om via therapeutische gesprekken rondom rouw en afscheid het hele gebeuren een plaats te geven.
Hoe beangstigend de dood ook kan zijn, de dood kan ook iets moois hebben.

“Wat geldt voor een toneelstuk, geldt ook voor het leven: het gaat er niet om hoe lang het duurt, maar hoe goed er geacteerd wordt. Het maakt niet uit op welk punt je stopt. Hou op waar je wil, zorg alleen voor een goede slotscène.” (Seneca)